باب اول در فضايل ولات باداد قال اللّه تعالى : « وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ » « 1 » قال النبى ، صلى اللّه عليه و سلم : « لو لا السلطان لاكل الناس بعضهم بعضا » حقّ سبحانه و تعالى اساس قواعد پادشاهى ملوك را بنوافد اوامر و نواهى از بهر آن مشيّد كرده تا بيضهء مملكت و حوزهء سلطنت را بزيور حسن انصاف و يمن انتصاف مزين گردانند ، و ضعفاء رعايا را از صدمت اقويا در پناه خود گيرند ، و در حصن شفقت و مهد مرحمت چون مادر مشفق [ 5 پ ] تربيت دهند ، و ضواحى مسالك و نواحى ممالك را از شر جور جابر و صدمت بغات بىباك پاك گردانند . چه اگر گلستان مملكت از هبوب نسيم معدلت والى خالى ماند ، گل دل ضعفا چون دل گل از خار جفاء ظلمه پاره شود . و اگر نيلوفر تيغ آبدار ملوك عادل از حياض رياض سياست سر برندارد ، دست تظلم بغات زبان سوسن را چون بنفشه از قفا بيرون كشند . و بدين‌سبب وجود ايشان را در معرض امتنان بر خلق جهان جلوه فرمود ، حيث قال : « وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ » « 2 » يعنى : فى اقامة السلطان فيامن - الناس » . ابو هريره روايت مىكند كه خواجهء كائنات و زبدهء موجودات فرمود : سهام ماضيات دعوات سه گروه اغراض اجابت را مصادف افتد . اول : دعاى سلطان باداد ، دوم دعاى روزه‌دار ، سوم دعاى مظلوم .

--> ( 1 ) - قرآن 2 : 251 ( 2 ) - قرآن 2 : 251